مواد زیادی برای اتصالات لوله گالوانیزه وجود دارد، اما هنگام انتخاب مواد، به طور کلی استفاده از فولاد ساختاری کربنی مناسب است، زیرا عملیات گالوانیزه عمدتاً برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی لوله فولادی است و مقاومت در برابر خوردگی خود مواد دیگر است. کمی بهتر است و برخی برای عملیات سطح گالوانیزه مناسب نیستند و مواد مورد نیاز لوله های گالوانیزه عمدتاً به شرح زیر است:
1. کم کربن: هرچه محتوای کربن لوله فولادی بیشتر باشد، سختی فولاد بیشتر می شود، اما انعطاف پذیری و چقرمگی آن بدتر است، در حالی که لوله فولادی گالوانیزه معمولاً لازم است که محتوای کربن بیش از {{{ 1}}.2% به دلیل الزامات بالای چقرمگی، جوش پذیری و شکل پذیری.
2. عناصر آلیاژی مبتنی بر منگنز را اضافه کنید.
3. نیوبیم، تیتانیوم یا وانادیوم و سایر عناصر کمکی را اضافه کنید: مقدار کمی از نیوبیم، تیتانیوم یا وانادیم کاربیدهای ریز یا کربنیتریدها را در فولاد تشکیل می دهد که برای به دست آوردن دانه های ریز فریت و بهبود استحکام و چقرمگی فولاد مفید است. علاوه بر این، افزودن مقدار کمی مس (کمتر یا مساوی 0.4%) و فسفر (حدود 0.1%) میتواند مقاومت به خوردگی لولههای گالوانیزه را بهبود بخشد.
4. افزودن مقدار کمی از عناصر خاکی کمیاب می تواند گوگرد زدایی و گاز زدایی شود، فولاد را خالص کند و چقرمگی و عملکرد فرآیند را بهبود بخشد.
